Genieten van Spandau Ballet

22 maart… Hoogste tijd om My Favorite Song of the Day uit z’n winterslaap te halen. Ik kan zelf niet eens geloven dat ik de afgelopen drie maanden niets heb gepost. Denk nou niet dat er geen muziek is geluisterd in huize Lugtenberg, heus wel, maar blog-technisch was ik duidelijk aan een rustperiode toe. Gelukkig is het weer gaan kriebelen, dus je kunt weer regelmatig een bericht verwachten.

Vandaag over Spandau Ballet. Gisteravond speelde de band in de Heineken Music Hall en ik was er volkomen onverwacht bij. De avond kon sowieso niet stuk, want ik was in goed gezelschap. (Dank dames en heer voor een heerlijk ontspannen avond!) Daarnaast werd ik ook nog eens aangenaam verrast, toen bleek dat er nog helemaal niets mis is met het stemgeluid van zanger Tony Hadley. Verrukkelijk. Klein puntje van kritiek: die close-ups van de mannen op zo’n groot scherm… misschien maar niet meer doen. Maar trek het je niet aan heren: zelfs Brad Pitt droogt niet zo goed op als George Clooney.

My favorite Song of the Day: Only when You Leave van Spandau Ballet.

March 22… it really is about time My Favorite Song of the Day wakes up from its hibernation. I can’t believe I didn’t post anything during the past three months. It’s not like I didn’t listen to any music, I did, but obviously I needed a blog-break. The good news is, I’m back, so there will be a new post on My Favorite Song of the Day regularely.

Today my post is about Spandau Ballet. Last night the band did a show in Amsterdam and I had a last minute invitation to join some friends to go there. I had a great evening, mostly due to the wonderful company I was in (thanks ladies and gentleman for a very relaxed evening). But apart from that I was also nicely surprised when Tony Hadley prooved that his voice had remained in topcondition over the years. I loved it! Was there nothing to criticize? Well… maybe the close up shots of the band on a big screen weren’t the best idea ever. But hey, even Brad Pitt doesn’t age like George Clooney.

My Favorite Song of the Day: Only when You Leave by Spandau Ballet.

Lastig hoor, trouw blijven aan jezelf

Mensen wat is het toch verleidelijk om je te laten leiden door van alles behalve je eigen gevoel. De afgelopen maanden ben ik weer aardig op de proef gesteld. Ik ben druk geweest met een sollicitatie naar een geweldig leuke (maar veel te heftige) baan, heb een pitch gedaan voor een droomklus voor Tekstbureau Mo (maar kwam gedurende het proces tot de conclusie dat het wel érg stroef liep tussen mij en mijn opgedwongen collega) en heb uiteindelijk in beide gevallen zelf de stekker uit de mogelijke samenwerking getrokken. Maar voordat ik zover was… Het heeft me wekenlang m’n nachtrust gekost. Zulke mooie kansen komen niet dagelijks voorbij, en ik ben een piekeraar pur sang als het erop aan komt. Dus worstelde ik ’s nachts met allerlei vragen: ben ik nu wel professioneel bezig? Doe ik het wel goed? Had ik niet toch..? Maakt dit me wel gelukkig? Op een of andere manier is het zó makkelijk om m’n principes over boord te gooien en mezelf en mijn wensen weg te cijferen. Trouw blijven aan mezelf blijkt een stuk lastiger. En ‘nee’ zeggen, terwijl je ‘ja’ kunt krijgen, is doodeng. Het heeft even geduurd, maar ik ben tot de conclusie gekomen dat het juist professioneel is om ook te zeggen dat je iets niet doet. En dat het in beide gevallen de juiste beslissing is geweest, is inmiddels ook duidelijk: ik lig geen nacht meer wakker. Is ook wat waard.
Mijn liedje van de dag is True van Spandau Ballet. Heerlijk nummer, prachtige tekst.

Het beste van kerst: de liedjes


Wat is dat toch met kerst. Vooraf kan ik niet wachten om het hele huis op zijn kop te gooien om die zo gewenste kerstsfeer in huis te halen. Maar zodra het hele boeltje dan staat en hangt, begin ik me al af te vragen waarom we in vredesnaam en masse vallen voor zoveel kitsch. En een boom in de woonkamer… wie heeft dat ooit bedacht? Wij hebben er één hoor. Een enorme. Nep ook, waardoor er zo’n perfecte, driehoekige kolos in de woonkamer verrijst. En zoals het hoort: vol met kitsch-hangers en verlichting en rond de voet een kerstkleed met sneeuwpop. Begrijp me goed: ik vind het leuk en gezellig, maar ik kijk nú al uit naar 2 januari, de dag waarop hij weer netjes in zijn doos achter het knieschot op zolder verdwijnt. Waar ik op 2 januari écht nog geen genoeg van heb, zijn de kerstliedjes, maar die kunnen dan eigenlijk niet meer. Dus daar geniet ik deze maand volop van. Een van mijn favorieten is The Power of Love van Frankie goes to Hollywood. Zing je mee?

Help! Er is weer klei in huis


Ze keek er al maanden naar uit. Er was maar één cadeau dat mijn jongste dochter écht graag van Sinterklaas wilde krijgen: klei. Oké, klei en een Elsa-jurk. Tot haar grote vreugde (‘Dat stond op mijn verlanglijstje!’) bracht de Sint afgelopen vrijdag inderdaad een verse voorraad van het spul. Een kleine week later, weet ik weer waarom ze er zo lang op moest wachten. Mijn meiden scheppen er, naar blijkt, een enorm genoegen in het spul tot minuscule deeltjes te verkruimelen om het vervolgens over de vloer te verdelen. Zonder dat ik het door heb hè, want het ziet eruit alsof ze keurig taartjes bakken en ijsjes maken. Je begrijpt: stoffer en blik liggen inmiddels weer voor het grijpen en ik droom van een stofzuiger die de hele dag stationair draait, zodat ik alleen nog maar gas hoef te geven zodra de eerste lading klei-kruimels op de grond ligt. ’s Ochtends sta ik een kwartier eerder op, zodat ik de tijd heb om met een satéprikker mijn schoenzolen klei-vrij te maken. Volgend jaar stop ik ook een verlanglijstje in mijn schoen. Ik heb slechts één wens: een opruim-Piet, maakt niet uit welke kleur. Als het er maar eentje is die blijft tot mijn meiden de klei-voorraad er weer doorheen hebben gejaagd. Alvast bedankt.

Hier is dat feestje!

We hebben een feestje! Mijn oudste dochter heeft vanmiddag haar B-diploma gehaald. En daar ben ik niet een klein beetje trots op, maar heeeeeel erg trots! Speciaal voor haar haar favoriete nummer van dit moment: Feest van Kinderen voor Kinderen. Ik zeg: dans maar mee!

Hoe schrijf je loempia?

Mijn jongste is vier, maar denkt (al een tijdje) dat ze een paar jaar ouder is. Zo hebben we niet alleen dagelijks discussie over de groep waarin ze zit (mevrouw zit in groep 1, maar zeg dat vooral niet tegen haar. Je krijgt dan een “NIET, IK ZIT IN GROEP 2!”), maar de laatste tijd vindt ze het ook heel belangrijk dat ze leert schrijven. Dat schrijven blijft niet beperkt tot haar eigen naam. Mama, papa, opa, oma, de namen van haar zusje en haar nichtjes, behoren ook tot het repetoire. Tot nu toe allemaal begrijpelijk, als je vergeet dat ze vier jaar is. Maar nu komen de bijzondere verzoekjes. Mevrouw wil de volgende woorden ook kunnen schrijven: loempia, sinterklaas en efteling… Waar zijn de tijden van aap, noot, mies gebleven?

Welkom kleintje


Er is vandaag een lief, klein prinsesje geboren. En hoewel ik haar alleen nog van de foto ken, heeft ze mijn hart al gestolen. Eigenwijs als ze is, kwam ze een maandje eerder dan de bedoeling was. Geef haar eens ongelijk: het leven is veel te leuk, waarom zou je wachten? Welkom kleintje, ik wens je een prachtig leven!
Om nog even volop van deze roze wolk te genieten, kies ik vandaag Dochters van Marco Borsato.

Today, a sweet little princess was born. And allthough I haven’t met her yet, I’ve instantly fallen in love with her. She was born by surprise, a month before she was expected. I understand that completely, why wait if can enjoy life allready? Welcome little girl, I hope you’ll have a wonderful life.
As for the song of this day: I refuse to step out of my pink bubble, so I choose a beautiful song about daughters, by Dutch singer Marco Borsato.

Mag ik even onredelijk schreeuwen?

Vandaag had ik alle reden om me gelukkig te voelen. En ik voelde het ook. Tot vanavond kwart voor zeven. Ineens kwam de donderwolk, die me het afgelopen jaar achterna zat, om de hoek kijken. Reden: ik kon het juiste shirt niet vinden om aan te trekken naar ballet. Dat is niet alleen pech voor mijn ijdele kant, het is sinds de operatie, zeker bij zo’n les als vanavond, belangrijk dat m’n shirt goed zit. Ik wil niet bezig zijn met mijn lijf, maar met dansen. Hoe dan ook, dat shirt was er niet, ik realiseerde me eens te meer wat me is overkomen en vertrok al in mineur naar de dansschool. Om het geheel af te maken, deden we een choreo waarbij we even lekker in ons gevoel mochten gaan zitten. Pffff…. Misère al om. Dan heb ik alleen nog maar zin om totaal onredelijk te gaan schreeuwen en schoppen. Gelukkig snapt Madonna dat volkomen. What it feels like for a girl. Heb ik me toch kunnen afreageren.

Excuses voor de dames van Eternal

Ik heb momenteel last van opruimwoede. Alles moet anders en er moet vooral heel veel weg. Vandaag ging ik een van de kasten op zolder te lijf. Ik heb eindelijk afscheid kunnen nemen van een enorme stapel video- en casstettebandjes die daar al een jaar of zeven stof lagen te happen. En ik kwam een agenda tegen uit 1999. Dit weekend 15 jaar geleden zat ik in Londen voor een interview met Eternal. Met mijn agenda in m’n hand herinnerde ik me direct de stress weer. Stress, omdat de micro cassettebandjes waarop ik het interview zou opnemen, keurig op de eettafel thuis waren blijven liggen. En die waren nou net niet zo makkelijk te verkrijgen in Londen. Toen ik vlak voor mijn interview mijn probleem aan ren collega-journalist voorlegde, bood ze me meteen haar recorder (voor normaal formaat cassettes) aan. Nu had ik alleen nog een bandje nodig. En het enige bandje dat ik voorhanden had was het exemplaar met het splinternieuwe, nog niet uitgebrachte album van Eternal zelf. Het was natuurlijk een doodzonde, maar ik heb het bandje afgeplakt en mijn interview over de gloednieuwe tracks van de groep opgenomen. Met mijn hart in mijn keel, want het mocht natuurlijk niet ontdekt worden. Bij deze alsnog mijn excuses dames.

Kate doet het weer

Vorige maand kwam ze al voorbij: Kate Bush. Vandaag kán ik niet anders dan weer over deze dame schrijven. Gisteravond is ze in Londen begonnen aan een concertreeks van 22 shows, uitverkochte shows! En de recensies zijn lyrisch. Go Kate!
http://www.nu.nl/muziek/3861819/londens-publiek-lyrisch-comeback-kate-bush.html

Last month this blog featured a song by Kate Bush. Today she will shine here once more. For a good reason. Last night she started with the first of 22 sold-out shows in London. And with great responses. You go Kate!

Archives

Categories