Dag dag 101 Woonideeën

Vorige week donderdag was het D-day. Voor mij althans. Mijn allerlaatste dag bij 101 Woonideeën. In alle eerlijkheid keek ik er al een paar maanden naar uit: het kon maar gebeurd zijn, dan kon ik me tenminste echt voor 100% gaan inzetten voor Tekstbureau Mo. Tja… was het maar zo makkelijk. Inmiddels moet ik toegeven dat ik nog altijd geen ster ben in loslaten. De laatste twee weken bij 101 vielen me zwaar, een stuk zwaarder dan ik had gedacht. Ik realiseerde me nog eens goed wat een ongelooflijk leuke tijd en een lieve collega’s ik al die jaren heb gehad. En gedwongen worden daar afscheid van te nemen is niet leuk. Maar ik ben ook blij. Blij, omdat ík kan zeggen dat ik bij dat superleuke blad heb gewerkt en blij omdat ik zeker weet dat ik die lieve collega’s nooit echt kwijtraak. En ik ben trots, want ondanks dat de hele redactie wist dat 101 zou stoppen, hebben we een jaar lang nog keihard gewerkt om het leukste blad van Nederland te maken. En met resultaat, we verkochten ruim boven begroting (gemiddelde index 110!). Eeuwig zonde dat dit blad stopt, maar reken maar dat de redactie met opgeheven hoofd het pand heeft verlaten!
Mijn favoriet vandaag: No good in goodbye van The Script.

Kom maar op met die toekomst!

Ik vind het helemaal niet leuk dat we momenteel de laatste nummers van 101 maken. Maar dan ook he-le-maal niet leuk. Ik houd van dit blad. Bovendien heb ik een broertje dood aan afscheid nemen en loslaten. Zucht… En hoewel ik het zakelijk wel begrijp, vind ik het persoonlijk zó onterecht dat de stekker eruit wordt getrokken. Tegelijkertijd voel ik ook een sterk verlangen om me straks volledig te kunnen storten op mijn eigen, net opgezette bedrijf Tekstbureau Mo. Elke keer dat ik daaraan denk, begint vanzelf All for Nothing van Kensington in mijn hoofd te spelen. Een nummer waar zoveel kracht vanuit gaat! Als ik dat gevoel vasthoud, lukt het me zeker.

I hate the fact that we are working on the last two issues of 101 Woonideeën. I really, really, really don’t want it to stop. I love this magazine and I’m not good at saying goodbye and letting go. And although I might understand the objective decision, personaly I think it absolutely… well let’s keep this blog decent. I’m sure you’ll understand what I mean. At the same time I feel a very strong desire to give my full attention to my own, new founded, company Tekstbureau Mo. Each time I think of that, All For Nothing by Kensington comes up. It’s such a powerfull song. If I hang on to that strenght, I’m sure I will succeed.

Gezocht: Miracle

    Soms vraag ik me af hoeveel Queen-documentaires er zouden zijn. Ik weet in elk geval dat ik er al heel wat voorbij heb zien komen. Zelfde muziek, zelfde boodschap. En toch… elke keer dat er een op tv is, zit ik te kijken. En steeds weer denk ik: briljant! Ik kan die muziek blijven horen. Ook vaste prik: tegen het eind van de uitzending voel ik me treurig, omdat Freddie Mercury veel te vroeg is doodgegaan. En omdat zijn gedroomde Miracle verder weg lijkt dan ooit.

    Sometimes I wonder how many Queen-documentary’s have been made. I know I’ve seen quite a lot of them. Same music, same story. And everytime one of these documentary’s is on tv, I have to watch it. I can’t help, but think their music is brilliant. I can keep on listening to it. And allthough I know how the story ends, I’ll turn of the tv feeling sad, for Freddue Mercury died way too young. And because his wanted Miracle seems further away then ever.

100% verkocht (2)

Verliefd. Volkomen verliefd. Vanaf het moment dat de clip van You Give Love A Bad Name voor het eerst op tv voorbij kwam, was ik verkocht. Sindsdien heb ik veel, heel veel concerten van Bon Jovi bezocht. Ik zat ’s ochtends om 9 uur voor het hek, reisde het hele land door. Speelden ze twee keer, dan was ik er twee keer bij. Moest ik voor een solo-concert naar Parijs, dan was ik in Parijs. Wat een geweldige tijd was dat. De laatste keer dat ik ze zag, was ik hoog zwanger van mijn oudste dochter. De keer daarop dat ze Nederland bezochten, kon echt niet. Ik geloof dat ik zo ongeveer uitgerekend was op de dag dat ze speelden. Dat ging wat te ver. Hoewel ik de laatste jaren niet erg onder de indruk ben van de albums die ze uitbrengen, is een concert nog steeds een aanrader. Gegarandeerd feest. Mijn nummer 2 uit de jaren 80!

From the first time I saw You Give Love a Bad Name on I was absolutely smitten with Bon Jovi. I attended many shows from then on. When they played I would be at the venue at 9 in the morning. I traveled all over the country for their shows. Did they plan two shows in a row, I would be at both. Did Jon a solo-concert in Paris, I would go to Paris. It was an amazing time.
I’m not a huge fan of their latest albums, but seeing a Bon Jovi-show I would recommend to everyone. It’s a huge party. And my number 2 from the eighties.

Het coolste meisje van de klas (5)

Op schoolfeestjes zag je haar de hele avond niet: het coolste meisje van de klas. Ze was cool, maar onzichtbaar en onbereikbaar. Maar als de DJ dit nummer van U2 ging draaien stond ze op de dansvloer. Ze deed volledig in trance haar Bono-achtige dansje en verdween daarna weer van het toneel. Telkens als ik Sunday Bloody Sunday hoor, moet ik aan haar denken. Vandaag ook, want U2 is mijn nummer 5.

At schoolparties she wasn’t to be found anywhere near the dancefloor: the coolest girl from class. That was until the DJ started Sunday Bloody Sunday by U2. At that moment, every party, she would be in the middle of the dancefloor, doing her own Bono-like dance. When the song was finished, she would disappear again. Still, everytime I hear this song, it reminds me of her. Today as well, because U2 is my number 5.

18 nummers te veel…

Herinner je je deze nog? ZZ Top met Gimme All Your Lovin’. Ik ontdekte net dat de band een paar weken geleden hun Best Of heeft uitgebracht The Very Baddest of ZZ Top. Ik vroeg me af of het nou een goed of een slecht teken is, dat ik van de 40 nummers die dit album telt, slechts 2 nummers ken. Voorlopig houd ik het op goed. Hoewel ik Gimme All Your Lovin’ echt geweldig vind.

Do you remember this one? ZZ Top’s Gimme All Your Lovin’. I just found out that the band released their best of earlier this month: The Very Baddest of ZZ Top. I wonder if it’s a good or a bad thing that I know only two of the forty songs that are on this album. For now I think it’s a good thing. 🙂 But I must admit that I really like Gimme All Your Lovin’.

Hartverscheurend nieuws

Ik las net op de nieuwssites het bericht waar ik -en met mij waarschijnlijk vele anderen- al maanden op zit te wachten. Lisanne is gevonden. Haar vriendin Kris nog niet, maar dat lijkt een kwestie van dagen. Twee jonge meiden, die een mooie tocht wilden maken door de Panamese natuur en nooit terugkwamen. Zal ooit duidelijk worden wat er is gebeurd? Ik hoop dat zal blijken dat het een ongeluk was en geen ander misselijk makend scenario. Wat moet dit hartverscheurend zijn voor hun families. Verschrikkelijk.

Een portie geduld alstublieft

Geduld. En dan vooral geduld met mezelf. Met mijn lijf. Ik kom het ernstig te kort. En dan krijg ik zo’n conflict tussen mijn verstand -dat zegt dat ik al ongelooflijk veel kan na alles wat er het afgelopen jaar is gebeurd- en mijn gevoel -dat nu graag op volle kracht vooruit zou willen gaan zónder de beperkingen die ik nog voel. Vermoeiend, frustrerend en zonde van mijn energie. Maar ik zal het er nog even mee moeten doen. Met de beperkingen en de frustraties. Vandaag dus Patience van GN’R. Misschien dat het helpt. 😉

Patience… Especially patience when it comes to myself and my body. I have an absolute lack of it. The result of that is that my brain tells me it’s a miracle that I can already do the things that I do after last years ordeal, but my emotions want to go full speed ahead WITHOUT the restrictions that I have. Tiresome, frustrating and a waste of energy. But I’ll have to deal with it. With the restrictions and the frustrations. So today: Patience by GN’R. Who knows, it might help. 😉

The Doors, nieuw in de Top 40

Vandaag in 1968 kwamen The Doors binnen in de Nederlandse Top 40 met The Unknown Soldier. Het is van die informatie waar je waarschijnlijk prima zonder kunt, maar als je het dan toch weet, is het wel zo leuk om te vermelden. Het nummer gaat over de Vietnam oorlog (die toen overigens nog niet over was), maar in de clip zie je ook hoe Jim Morrison als een soort Jezus aan een strandpaal wordt neergeschoten. Vooral de paarse drab die vervolgens uit zijn mond gutst is hilarisch. Wat niet wegneemt dat ik het een geweldig nummer vind. Dus voor iedereen die het niet kent of die het nog een keer wil horen: The Unknown Soldier.

Donder en bliksem met Ed Kowalczyk

De weergoden mogen dan donder en bliksem op het programma hebben: ik heb vanavond een feestje en geen hagelsteen zo groot als een tennisbal zal me tegenhouden. Al spoel ik er naartoe, over een paar uur sta ik in de Melkweg in Amsterdam te genieten van Ed Kowalczyk die alle (of in elk geval veel) nummers van het meest succesvolle album van Live gaat spelen: Throwing Copper. Ik vind het nog altijd jammer dat de band met mot uit elkaar is gegaan, maar met alleen Ed komen we een heel eind. Vandaag dus een beetje voor Ed en een beetje voor de weergoden: Lightning Crashes van Live.

So the weather gods are forecasting thunderstorms and lightning: I’m having a party tonight and nothing is gonna stop me. This evening Ed Kowalczyk will perform Throwing Copper (the most succesful album by Live) in a small venue in Amsterdam. I still think it’s a shame the band split up. But in a bad situation, Ed performing live is good enough. So today a bit for Ed and for the weather gods: Lightning Crashes by Live.

Archives

Categories