Mooi die nieuwe Alicia Keys!

Ik hoorde vanavond de splinternieuwe singel van Alicia Keys: We Are Here. En hoewel het me nog geen kippenvel geeft, zoals Empire State of Mind deed, vind ik het wel beeldschoon. En het zou me niet verbazen, als dat kippenvel alsnog komt, als ik het nummer wat vaker heb gehoord. Dus bij deze mijn favoriet van vandaag: Alicia.

Happy b-day Amy

31 zou ze zijn geworden vandaag. Het heeft niet zo mogen zijn. Vandaag geen cadeaus, geen taart en geen slingers voor Amy. Nou ja, geen cadeaus… Wel werd er een standbeeld van haar onthuld. Een schrale troost voor haar ouders. Natuurlijk zijn ze trots en vereerd, maar zeg nou zelf, wat heb je aan een standbeeld van je overleden dochter?

Mag ik even onredelijk schreeuwen?

Vandaag had ik alle reden om me gelukkig te voelen. En ik voelde het ook. Tot vanavond kwart voor zeven. Ineens kwam de donderwolk, die me het afgelopen jaar achterna zat, om de hoek kijken. Reden: ik kon het juiste shirt niet vinden om aan te trekken naar ballet. Dat is niet alleen pech voor mijn ijdele kant, het is sinds de operatie, zeker bij zo’n les als vanavond, belangrijk dat m’n shirt goed zit. Ik wil niet bezig zijn met mijn lijf, maar met dansen. Hoe dan ook, dat shirt was er niet, ik realiseerde me eens te meer wat me is overkomen en vertrok al in mineur naar de dansschool. Om het geheel af te maken, deden we een choreo waarbij we even lekker in ons gevoel mochten gaan zitten. Pffff…. Misère al om. Dan heb ik alleen nog maar zin om totaal onredelijk te gaan schreeuwen en schoppen. Gelukkig snapt Madonna dat volkomen. What it feels like for a girl. Heb ik me toch kunnen afreageren.

Excuses voor de dames van Eternal

Ik heb momenteel last van opruimwoede. Alles moet anders en er moet vooral heel veel weg. Vandaag ging ik een van de kasten op zolder te lijf. Ik heb eindelijk afscheid kunnen nemen van een enorme stapel video- en casstettebandjes die daar al een jaar of zeven stof lagen te happen. En ik kwam een agenda tegen uit 1999. Dit weekend 15 jaar geleden zat ik in Londen voor een interview met Eternal. Met mijn agenda in m’n hand herinnerde ik me direct de stress weer. Stress, omdat de micro cassettebandjes waarop ik het interview zou opnemen, keurig op de eettafel thuis waren blijven liggen. En die waren nou net niet zo makkelijk te verkrijgen in Londen. Toen ik vlak voor mijn interview mijn probleem aan ren collega-journalist voorlegde, bood ze me meteen haar recorder (voor normaal formaat cassettes) aan. Nu had ik alleen nog een bandje nodig. En het enige bandje dat ik voorhanden had was het exemplaar met het splinternieuwe, nog niet uitgebrachte album van Eternal zelf. Het was natuurlijk een doodzonde, maar ik heb het bandje afgeplakt en mijn interview over de gloednieuwe tracks van de groep opgenomen. Met mijn hart in mijn keel, want het mocht natuurlijk niet ontdekt worden. Bij deze alsnog mijn excuses dames.

Rust in vrede, hoe doe je dat?

Vandaag vijf jaar geleden werd Michael Jackson begraven in het Forest Lawn Memorial Park. Sindsdien zijn er al weer diverse rechtszaken tegen hem aangespannen, hebben zich tientallen ‘echte’ vaders van zijn kinderen gemeld, deed zijn dochter een zelfmoordpoging én bracht Michael een cd uit. Rest In Peace is nog niet erg gelukt…

Five years ago today Michael Jackson was burried at the Forest Lawn Memorial Park. Since that day several people called him to court, a lot of men claim to be the real father of his children, his daughter attempted te kill herself and Michael himself (well…) released an album. Rest In Peace didn’t really work out, did it?

Zag ik dáár nou zo tegenop?

Er zijn van die dagen waarvan je vooraf al weet dat ze te vol zitten. Ik kan daar als een berg tegenop zien. Vandaag was zo’n dag. Eerste schooldag, dus twee hyperdepiepermeiden naar school brengen, snel door naar mijn werk, daar meer willen doen dan eigenlijk mogelijk is binnen de tijd dat ik er ben, vervolgens weer in de auto op weg naar de oedeemtherapeut, boodschappen halen, naar huis, even de tijd nemen om de verhalen van de dames te horen, eten maken en vervolgens gaan sporten. En toch… Vandaag pakte die propvolle dag verrassend leuk uit. Mijn oudste zat vanochtend te stralen achter haar eigen tafeltje, want dat heb je als je naar groep drie mag. Mijn jongste vond het vanochtend weliswaar allemaal nog erg spannend, maar kwam vanmiddag uit school alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Op mijn werk is het wèl gelukt. De therapeut was tevreden. En vanavond heb ik heerlijk, maar dan ook echt HEERLIJK gedanst op dit liedje. Topdag!

Kate doet het weer

Vorige maand kwam ze al voorbij: Kate Bush. Vandaag kán ik niet anders dan weer over deze dame schrijven. Gisteravond is ze in Londen begonnen aan een concertreeks van 22 shows, uitverkochte shows! En de recensies zijn lyrisch. Go Kate!

http://www.nu.nl/muziek/3861819/londens-publiek-lyrisch-comeback-kate-bush.html

Last month this blog featured a song by Kate Bush. Today she will shine here once more. For a good reason. Last night she started with the first of 22 sold-out shows in London. And with great responses. You go Kate!

Een avond vol verrassingen

Mmm… We hebben vanavond onze muziekbibliotheek op shuffle gezet. Dat betekent dat we via Bruce Springsteen en Stevie Wonder naar Nielson gaan om vervolgens elkaar verstoord aan te kijken als blijkt dat Kinderen voor Kinderen ook gezellig in de shuffle meedoet. Wat ook voorbij kwam, is dit prachtige liedje van Birdy. I’ll Never Forget You.

Gezocht: Miracle

    Soms vraag ik me af hoeveel Queen-documentaires er zouden zijn. Ik weet in elk geval dat ik er al heel wat voorbij heb zien komen. Zelfde muziek, zelfde boodschap. En toch… elke keer dat er een op tv is, zit ik te kijken. En steeds weer denk ik: briljant! Ik kan die muziek blijven horen. Ook vaste prik: tegen het eind van de uitzending voel ik me treurig, omdat Freddie Mercury veel te vroeg is doodgegaan. En omdat zijn gedroomde Miracle verder weg lijkt dan ooit.

    Sometimes I wonder how many Queen-documentary’s have been made. I know I’ve seen quite a lot of them. Same music, same story. And everytime one of these documentary’s is on tv, I have to watch it. I can’t help, but think their music is brilliant. I can keep on listening to it. And allthough I know how the story ends, I’ll turn of the tv feeling sad, for Freddue Mercury died way too young. And because his wanted Miracle seems further away then ever.

Praise the lord voor OutKast!

Vakantie is geweldig. En begrijp me goed, we genieten volop. Maar nadat we een week lang waren veroordeeld tot sprookjesliedjes, was het werkelijk verrukkelijk om vanmiddag ‘normale’ radio te horen. Onder protest van De Dames, maar ik kon er natuurlijk niks aan doen dat de sprookjes-cd niet was meegenomen van huis…
Vandaag, OutKast, omdat ik me zielsgelukkig voelde toen ze voorbij kwamen.

Archives

Categories

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 547 other followers