Lastig hoor, trouw blijven aan jezelf

Mensen wat is het toch verleidelijk om je te laten leiden door van alles behalve je eigen gevoel. De afgelopen maanden ben ik weer aardig op de proef gesteld. Ik ben druk geweest met een sollicitatie naar een geweldig leuke (maar veel te heftige) baan, heb een pitch gedaan voor een droomklus voor Tekstbureau Mo (maar kwam gedurende het proces tot de conclusie dat het wel érg stroef liep tussen mij en mijn opgedwongen collega) en heb uiteindelijk in beide gevallen zelf de stekker uit de mogelijke samenwerking getrokken. Maar voordat ik zover was… Het heeft me wekenlang m’n nachtrust gekost. Zulke mooie kansen komen niet dagelijks voorbij, en ik ben een piekeraar pur sang als het erop aan komt. Dus worstelde ik ’s nachts met allerlei vragen: ben ik nu wel professioneel bezig? Doe ik het wel goed? Had ik niet toch..? Maakt dit me wel gelukkig? Op een of andere manier is het zó makkelijk om m’n principes over boord te gooien en mezelf en mijn wensen weg te cijferen. Trouw blijven aan mezelf blijkt een stuk lastiger. En ‘nee’ zeggen, terwijl je ‘ja’ kunt krijgen, is doodeng. Het heeft even geduurd, maar ik ben tot de conclusie gekomen dat het juist professioneel is om ook te zeggen dat je iets niet doet. En dat het in beide gevallen de juiste beslissing is geweest, is inmiddels ook duidelijk: ik lig geen nacht meer wakker. Is ook wat waard.
Mijn liedje van de dag is True van Spandau Ballet. Heerlijk nummer, prachtige tekst.

Het beste van kerst: de liedjes

Wat is dat toch met kerst. Vooraf kan ik niet wachten om het hele huis op zijn kop te gooien om die zo gewenste kerstsfeer in huis te halen. Maar zodra het hele boeltje dan staat en hangt, begin ik me al af te vragen waarom we in vredesnaam en masse vallen voor zoveel kitsch. En een boom in de woonkamer… wie heeft dat ooit bedacht? Wij hebben er één hoor. Een enorme. Nep ook, waardoor er zo’n perfecte, driehoekige kolos in de woonkamer verrijst. En zoals het hoort: vol met kitsch-hangers en verlichting en rond de voet een kerstkleed met sneeuwpop. Begrijp me goed: ik vind het leuk en gezellig, maar ik kijk nú al uit naar 2 januari, de dag waarop hij weer netjes in zijn doos achter het knieschot op zolder verdwijnt. Waar ik op 2 januari écht nog geen genoeg van heb, zijn de kerstliedjes, maar die kunnen dan eigenlijk niet meer. Dus daar geniet ik deze maand volop van. Een van mijn favorieten is The Power of Love van Frankie goes to Hollywood. Zing je mee?

Dag dag 101 Woonideeën

Vorige week donderdag was het D-day. Voor mij althans. Mijn allerlaatste dag bij 101 Woonideeën. In alle eerlijkheid keek ik er al een paar maanden naar uit: het kon maar gebeurd zijn, dan kon ik me tenminste echt voor 100% gaan inzetten voor Tekstbureau Mo. Tja… was het maar zo makkelijk. Inmiddels moet ik toegeven dat ik nog altijd geen ster ben in loslaten. De laatste twee weken bij 101 vielen me zwaar, een stuk zwaarder dan ik had gedacht. Ik realiseerde me nog eens goed wat een ongelooflijk leuke tijd en een lieve collega’s ik al die jaren heb gehad. En gedwongen worden daar afscheid van te nemen is niet leuk. Maar ik ben ook blij. Blij, omdat ík kan zeggen dat ik bij dat superleuke blad heb gewerkt en blij omdat ik zeker weet dat ik die lieve collega’s nooit echt kwijtraak. En ik ben trots, want ondanks dat de hele redactie wist dat 101 zou stoppen, hebben we een jaar lang nog keihard gewerkt om het leukste blad van Nederland te maken. En met resultaat, we verkochten ruim boven begroting (gemiddelde index 110!). Eeuwig zonde dat dit blad stopt, maar reken maar dat de redactie met opgeheven hoofd het pand heeft verlaten!
Mijn favoriet vandaag: No good in goodbye van The Script.

Help! Er is weer klei in huis

Ze keek er al maanden naar uit. Er was maar één cadeau dat mijn jongste dochter écht graag van Sinterklaas wilde krijgen: klei. Oké, klei en een Elsa-jurk. Tot haar grote vreugde (‘Dat stond op mijn verlanglijstje!’) bracht de Sint afgelopen vrijdag inderdaad een verse voorraad van het spul. Een kleine week later, weet ik weer waarom ze er zo lang op moest wachten. Mijn meiden scheppen er, naar blijkt, een enorm genoegen in het spul tot minuscule deeltjes te verkruimelen om het vervolgens over de vloer te verdelen. Zonder dat ik het door heb hè, want het ziet eruit alsof ze keurig taartjes bakken en ijsjes maken. Je begrijpt: stoffer en blik liggen inmiddels weer voor het grijpen en ik droom van een stofzuiger die de hele dag stationair draait, zodat ik alleen nog maar gas hoef te geven zodra de eerste lading klei-kruimels op de grond ligt. ’s Ochtends sta ik een kwartier eerder op, zodat ik de tijd heb om met een satéprikker mijn schoenzolen klei-vrij te maken. Volgend jaar stop ik ook een verlanglijstje in mijn schoen. Ik heb slechts één wens: een opruim-Piet, maakt niet uit welke kleur. Als het er maar eentje is die blijft tot mijn meiden de klei-voorraad er weer doorheen hebben gejaagd. Alvast bedankt.

Kom maar op met die toekomst!

Ik vind het helemaal niet leuk dat we momenteel de laatste nummers van 101 maken. Maar dan ook he-le-maal niet leuk. Ik houd van dit blad. Bovendien heb ik een broertje dood aan afscheid nemen en loslaten. Zucht… En hoewel ik het zakelijk wel begrijp, vind ik het persoonlijk zó onterecht dat de stekker eruit wordt getrokken. Tegelijkertijd voel ik ook een sterk verlangen om me straks volledig te kunnen storten op mijn eigen, net opgezette bedrijf Tekstbureau Mo. Elke keer dat ik daaraan denk, begint vanzelf All for Nothing van Kensington in mijn hoofd te spelen. Een nummer waar zoveel kracht vanuit gaat! Als ik dat gevoel vasthoud, lukt het me zeker.

I hate the fact that we are working on the last two issues of 101 Woonideeën. I really, really, really don’t want it to stop. I love this magazine and I’m not good at saying goodbye and letting go. And although I might understand the objective decision, personaly I think it absolutely… well let’s keep this blog decent. I’m sure you’ll understand what I mean. At the same time I feel a very strong desire to give my full attention to my own, new founded, company Tekstbureau Mo. Each time I think of that, All For Nothing by Kensington comes up. It’s such a powerfull song. If I hang on to that strenght, I’m sure I will succeed.

Hier is dat feestje!

We hebben een feestje! Mijn oudste dochter heeft vanmiddag haar B-diploma gehaald. En daar ben ik niet een klein beetje trots op, maar heeeeeel erg trots! Speciaal voor haar haar favoriete nummer van dit moment: Feest van Kinderen voor Kinderen. Ik zeg: dans maar mee!

Een beauty van Mr. Probz

Belangrijk bericht voor iedereen die de nieuwe singel van Mr. Probz nog niet heeft gehoord: NU gaan luisteren. Niet eerst de tijd nemen om dit stukje tekst te lezen, nee NU luisteren. Ik vind het zó’n mooi liedje. Als ik in mijn auto rijd en dit liedje komt op de radio, zet ik de auto het liefst aan de kant, zodat ik rustig kan luisteren. Dus vandaag, morgen en overmorgen mijn liedje van de dag: Nothing Really Matters van Mr. Probz.

This is an important message for everyone who hasn’t heard the newest song by Mr. Probz yet: listen to it NOW. Stop reading this text, start to listen to it NOW. Seriously. I think it’s such a beautiful song. When I’m driving in my car and this song is on the radio, I want to stop, just to listen to it. So today, tomorrow and the day after this is my favorite song of the day: Nothing Really Matters by Mr. Probz.

Mooie avond bij The Common Linnets

Soms gaat een avond waarvan je al verwacht dat die leuk wordt, ineens van leuk, via geweldig, naar heel bijzonder, zonder dat je er zelf iets voor doet. Gisteravond was zo’n avond. Dat het leuk zou worden stond vast: ik nam manlief voor het eerst van zijn leven mee naar een concert in Paradiso. Daar zouden The Common Linnets spelen, een band die ik meer en meer ben gaan waarderen. Tot zover, het ‘leuk’ gedeelte. Het ‘geweldig’ kwam, toen het concert ook echt goed was. En dat gouden randje was er op het moment dat ik tussen alle mensen in de zaal, na dertien jaar, een lieve oud-collega van mij terug zag. Voor mij een avond om nooit meer te vergeten. Heerlijk. Om nog even na te genieten, kies ik vandaag Give Me A Reason van The Common Linnets.

Sometimes what’s supposed to be a nice evening, turns into a great evening and ends up being a fantastic one, without having to do anything for it to happen. Last night was a night like that. I went to Amsterdam with my husband, to visit a show by The Common Linnets, a band that has grown on me the past couple of months. That was the ‘nice’ part. The ‘great’ part came when the show turned out to be really good.The evening got a golden touch when, after 13 years, I noticed a ex-colleague of mine in the audience. It was like everything was right last night. An evening to never forget. Today I cannot get Give Me A Reason by The Common Linnets out of my head.

Hoe schrijf je loempia?

Mijn jongste is vier, maar denkt (al een tijdje) dat ze een paar jaar ouder is. Zo hebben we niet alleen dagelijks discussie over de groep waarin ze zit (mevrouw zit in groep 1, maar zeg dat vooral niet tegen haar. Je krijgt dan een “NIET, IK ZIT IN GROEP 2!”), maar de laatste tijd vindt ze het ook heel belangrijk dat ze leert schrijven. Dat schrijven blijft niet beperkt tot haar eigen naam. Mama, papa, opa, oma, de namen van haar zusje en haar nichtjes, behoren ook tot het repetoire. Tot nu toe allemaal begrijpelijk, als je vergeet dat ze vier jaar is. Maar nu komen de bijzondere verzoekjes. Mevrouw wil de volgende woorden ook kunnen schrijven: loempia, sinterklaas en efteling… Waar zijn de tijden van aap, noot, mies gebleven?

Welkom kleintje

Er is vandaag een lief, klein prinsesje geboren. En hoewel ik haar alleen nog van de foto ken, heeft ze mijn hart al gestolen. Eigenwijs als ze is, kwam ze een maandje eerder dan de bedoeling was. Geef haar eens ongelijk: het leven is veel te leuk, waarom zou je wachten? Welkom kleintje, ik wens je een prachtig leven!
Om nog even volop van deze roze wolk te genieten, kies ik vandaag Dochters van Marco Borsato.

Today, a sweet little princess was born. And allthough I haven’t met her yet, I’ve instantly fallen in love with her. She was born by surprise, a month before she was expected. I understand that completely, why wait if can enjoy life allready? Welcome little girl, I hope you’ll have a wonderful life.
As for the song of this day: I refuse to step out of my pink bubble, so I choose a beautiful song about daughters, by Dutch singer Marco Borsato.

Archives

Categories

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 575 other followers