Kom maar op met die toekomst!

Ik vind het helemaal niet leuk dat we momenteel de laatste nummers van 101 maken. Maar dan ook he-le-maal niet leuk. Ik houd van dit blad. Bovendien heb ik een broertje dood aan afscheid nemen en loslaten. Zucht… En hoewel ik het zakelijk wel begrijp, vind ik het persoonlijk zó onterecht dat de stekker eruit wordt getrokken. Tegelijkertijd voel ik ook een sterk verlangen om me straks volledig te kunnen storten op mijn eigen, net opgezette bedrijf Tekstbureau Mo. Elke keer dat ik daaraan denk, begint vanzelf All for Nothing van Kensington in mijn hoofd te spelen. Een nummer waar zoveel kracht vanuit gaat! Als ik dat gevoel vasthoud, lukt het me zeker.

I hate the fact that we are working on the last two issues of 101 Woonideeën. I really, really, really don’t want it to stop. I love this magazine and I’m not good at saying goodbye and letting go. And although I might understand the objective decision, personaly I think it absolutely… well let’s keep this blog decent. I’m sure you’ll understand what I mean. At the same time I feel a very strong desire to give my full attention to my own, new founded, company Tekstbureau Mo. Each time I think of that, All For Nothing by Kensington comes up. It’s such a powerfull song. If I hang on to that strenght, I’m sure I will succeed.

Hier is dat feestje!

We hebben een feestje! Mijn oudste dochter heeft vanmiddag haar B-diploma gehaald. En daar ben ik niet een klein beetje trots op, maar heeeeeel erg trots! Speciaal voor haar haar favoriete nummer van dit moment: Feest van Kinderen voor Kinderen. Ik zeg: dans maar mee!

Een beauty van Mr. Probz

Belangrijk bericht voor iedereen die de nieuwe singel van Mr. Probz nog niet heeft gehoord: NU gaan luisteren. Niet eerst de tijd nemen om dit stukje tekst te lezen, nee NU luisteren. Ik vind het zó’n mooi liedje. Als ik in mijn auto rijd en dit liedje komt op de radio, zet ik de auto het liefst aan de kant, zodat ik rustig kan luisteren. Dus vandaag, morgen en overmorgen mijn liedje van de dag: Nothing Really Matters van Mr. Probz.

This is an important message for everyone who hasn’t heard the newest song by Mr. Probz yet: listen to it NOW. Stop reading this text, start to listen to it NOW. Seriously. I think it’s such a beautiful song. When I’m driving in my car and this song is on the radio, I want to stop, just to listen to it. So today, tomorrow and the day after this is my favorite song of the day: Nothing Really Matters by Mr. Probz.

Mooie avond bij The Common Linnets

Soms gaat een avond waarvan je al verwacht dat die leuk wordt, ineens van leuk, via geweldig, naar heel bijzonder, zonder dat je er zelf iets voor doet. Gisteravond was zo’n avond. Dat het leuk zou worden stond vast: ik nam manlief voor het eerst van zijn leven mee naar een concert in Paradiso. Daar zouden The Common Linnets spelen, een band die ik meer en meer ben gaan waarderen. Tot zover, het ‘leuk’ gedeelte. Het ‘geweldig’ kwam, toen het concert ook echt goed was. En dat gouden randje was er op het moment dat ik tussen alle mensen in de zaal, na dertien jaar, een lieve oud-collega van mij terug zag. Voor mij een avond om nooit meer te vergeten. Heerlijk. Om nog even na te genieten, kies ik vandaag Give Me A Reason van The Common Linnets.

Sometimes what’s supposed to be a nice evening, turns into a great evening and ends up being a fantastic one, without having to do anything for it to happen. Last night was a night like that. I went to Amsterdam with my husband, to visit a show by The Common Linnets, a band that has grown on me the past couple of months. That was the ‘nice’ part. The ‘great’ part came when the show turned out to be really good.The evening got a golden touch when, after 13 years, I noticed a ex-colleague of mine in the audience. It was like everything was right last night. An evening to never forget. Today I cannot get Give Me A Reason by The Common Linnets out of my head.

Hoe schrijf je loempia?

Mijn jongste is vier, maar denkt (al een tijdje) dat ze een paar jaar ouder is. Zo hebben we niet alleen dagelijks discussie over de groep waarin ze zit (mevrouw zit in groep 1, maar zeg dat vooral niet tegen haar. Je krijgt dan een “NIET, IK ZIT IN GROEP 2!”), maar de laatste tijd vindt ze het ook heel belangrijk dat ze leert schrijven. Dat schrijven blijft niet beperkt tot haar eigen naam. Mama, papa, opa, oma, de namen van haar zusje en haar nichtjes, behoren ook tot het repetoire. Tot nu toe allemaal begrijpelijk, als je vergeet dat ze vier jaar is. Maar nu komen de bijzondere verzoekjes. Mevrouw wil de volgende woorden ook kunnen schrijven: loempia, sinterklaas en efteling… Waar zijn de tijden van aap, noot, mies gebleven?

Welkom kleintje

Er is vandaag een lief, klein prinsesje geboren. En hoewel ik haar alleen nog van de foto ken, heeft ze mijn hart al gestolen. Eigenwijs als ze is, kwam ze een maandje eerder dan de bedoeling was. Geef haar eens ongelijk: het leven is veel te leuk, waarom zou je wachten? Welkom kleintje, ik wens je een prachtig leven!
Om nog even volop van deze roze wolk te genieten, kies ik vandaag Dochters van Marco Borsato.

Today, a sweet little princess was born. And allthough I haven’t met her yet, I’ve instantly fallen in love with her. She was born by surprise, a month before she was expected. I understand that completely, why wait if can enjoy life allready? Welcome little girl, I hope you’ll have a wonderful life.
As for the song of this day: I refuse to step out of my pink bubble, so I choose a beautiful song about daughters, by Dutch singer Marco Borsato.

Mooi die nieuwe Alicia Keys!

Ik hoorde vanavond de splinternieuwe singel van Alicia Keys: We Are Here. En hoewel het me nog geen kippenvel geeft, zoals Empire State of Mind deed, vind ik het wel beeldschoon. En het zou me niet verbazen, als dat kippenvel alsnog komt, als ik het nummer wat vaker heb gehoord. Dus bij deze mijn favoriet van vandaag: Alicia.

Happy b-day Amy

31 zou ze zijn geworden vandaag. Het heeft niet zo mogen zijn. Vandaag geen cadeaus, geen taart en geen slingers voor Amy. Nou ja, geen cadeaus… Wel werd er een standbeeld van haar onthuld. Een schrale troost voor haar ouders. Natuurlijk zijn ze trots en vereerd, maar zeg nou zelf, wat heb je aan een standbeeld van je overleden dochter?

Mag ik even onredelijk schreeuwen?

Vandaag had ik alle reden om me gelukkig te voelen. En ik voelde het ook. Tot vanavond kwart voor zeven. Ineens kwam de donderwolk, die me het afgelopen jaar achterna zat, om de hoek kijken. Reden: ik kon het juiste shirt niet vinden om aan te trekken naar ballet. Dat is niet alleen pech voor mijn ijdele kant, het is sinds de operatie, zeker bij zo’n les als vanavond, belangrijk dat m’n shirt goed zit. Ik wil niet bezig zijn met mijn lijf, maar met dansen. Hoe dan ook, dat shirt was er niet, ik realiseerde me eens te meer wat me is overkomen en vertrok al in mineur naar de dansschool. Om het geheel af te maken, deden we een choreo waarbij we even lekker in ons gevoel mochten gaan zitten. Pffff…. Misère al om. Dan heb ik alleen nog maar zin om totaal onredelijk te gaan schreeuwen en schoppen. Gelukkig snapt Madonna dat volkomen. What it feels like for a girl. Heb ik me toch kunnen afreageren.

Excuses voor de dames van Eternal

Ik heb momenteel last van opruimwoede. Alles moet anders en er moet vooral heel veel weg. Vandaag ging ik een van de kasten op zolder te lijf. Ik heb eindelijk afscheid kunnen nemen van een enorme stapel video- en casstettebandjes die daar al een jaar of zeven stof lagen te happen. En ik kwam een agenda tegen uit 1999. Dit weekend 15 jaar geleden zat ik in Londen voor een interview met Eternal. Met mijn agenda in m’n hand herinnerde ik me direct de stress weer. Stress, omdat de micro cassettebandjes waarop ik het interview zou opnemen, keurig op de eettafel thuis waren blijven liggen. En die waren nou net niet zo makkelijk te verkrijgen in Londen. Toen ik vlak voor mijn interview mijn probleem aan ren collega-journalist voorlegde, bood ze me meteen haar recorder (voor normaal formaat cassettes) aan. Nu had ik alleen nog een bandje nodig. En het enige bandje dat ik voorhanden had was het exemplaar met het splinternieuwe, nog niet uitgebrachte album van Eternal zelf. Het was natuurlijk een doodzonde, maar ik heb het bandje afgeplakt en mijn interview over de gloednieuwe tracks van de groep opgenomen. Met mijn hart in mijn keel, want het mocht natuurlijk niet ontdekt worden. Bij deze alsnog mijn excuses dames.

Archives

Categories

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 551 other followers